ခေါင်းမာသော လူသားများ
တနေ့တာသည်၊ ကမ္ဘာမျှပင်ကြာအံ့ထင်သည်၊ နေဝင်နေထွက်ရက်ဆက်လညောင်း၊ သံချောင်းခေါက်သံအမိန့်သံနှင့်၊ ဆဲသံဟောက်သံရိုက်နှက်သံ များနားမှာ ယဉ်ပါးခဲ့ပြီလေ။ သံတိုင်တံတိုင်း၊ ပြိုင်းရိုင်း မားမတ်ခြံခတ်ပိတ်ဆီး၊ လမ်းခရီးမှာခေါင်းမြီးခြုံကာ၊ သွားလာဝင်ထွက်နှိပ်စက် ညှဉ်းပန်း၊ မေးမြန်း စစ်ကြောသေလုမျောမေ့၊ ငရဲနေ့များ။ လွတ်လပ်မှုကို၊ လိုလားသူများနှောင်ထားထောင်သွင်း၊ ကြိုးတိုက်တွင်းမှာကျဉ်းကျပ်နာကျင်၊ မချိတင်ကဲအံခဲ ခံစားနေရပကောလား။ လူဆိုသည်မှာ၊ ခေါင်းမာရန်ကောစိတ်ဇောထန်သည်း၊ နာကြည်းမှုများအင်အားအဖြစ်၊ ပြောင်းပစ်တုံ့ပြန်ကြံ့ကြံ့ခံကာ၊ နက်ဖြန်မိုးသောက်တို့ခေတ်ရောက်က၊ လွတ်မြောက်ငြိမ်းချမ်းပန်းပေါင်းတရာ၊ ဝေဆာထုံမြပွင့်ကုန်ကြလိမ့်၊ မုချမသွေ …ယုံကြည်နေဆဲပါတကား။ ။ ရဲဘော် မောင်မောင်လတ် ဩဂုတ်လ၊ ၁၉၇၈ ခုနှစ်(ရက်ပေါင်း ၇၀၀ ကျော် စစ်ပုလိပ်ငရဲခန်း မှတ်တမ်းများမှ)…
