ေက်ာင္းသားသမဂၢအဓြန္႔႐ွည္ပါေစသတည္း

By | April 17, 2016

ရင္ကေမြးလည္းသား
ေက်ာကေမြးလည္းသား
ကိုယ့္သားမွကိုယ့္သား
ေက်ာင္းသားတဲ့ငါ့သား

ဗမာျပည္မွာ ပေဒသရာဇ္မင္းဆက္ျပတ္ၿပီးေနာက္ ေခတ္သစ္ပညာေရး၊ ေက်ာင္း၊ ေက်ာင္းသားေတြ ေပၚလာကတည္းက ေက်ာင္းသားနဲ႔ မိဘျပည္သူမ်ားဟာ ခြဲလို႔မရေအာင္ တေလွထဲစီး၊ တခရီးထဲသြား၊ တိုက္ပြဲေတြဝင္ၿပီး ေအာင္ပြဲေတြ ဆင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ၁၉၂ဝ ခုႏွစ္ သပိတ္ကစလို႔ လို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔။

ျပည္သူေတြရဲ႕ အဲဒီကိုလိုနီဘဝလြတ္ေျမာက္ေရး တိုက္ပြဲေတြကစလို႔ ဒီေန႔အထိ မိဘျပည္သူေတြနဲ႔ လက္တြဲမျဖဳတ္စတမ္း တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့/ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ တိုက္ပြဲေတြဟာ ဗမာႏိုင္ငံသမို္င္းထဲကေန ဖယ္႐ွားပစ္လို႔ မျဖစ္ႏိုင္သလို ဒီတိုက္ပြဲေတြအေပၚ ဘယ္လိုသေဘာထားတယ္ဆိုတာဟာလည္း ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးေလာကက လူပုဂၢိဳလ္တဦးခ်င္း၊ ဒါမွ မဟုတ္ အဖြဲ႔အစည္းတခုခ်င္းကို တိုင္းတာတဲ့စံတမ်ိဳး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္သူတိုင္း အဲဒီေမးခြန္း၊ အဲဒီစမ္းသပ္မႈကို ေ႐ွာင္ကြယ္လို႔ မရပါဘူး။

ေက်ာင္းသားေတြဟာ (ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ေျပာတဲ့) သမိုင္းက ေပးတဲ့တာဝန္ကို ဘယ္တုန္းကမွ ေခါင္းမေ႐ွာင္ခဲ့ဘူးဆိုတာကို အားလံုးပဲ အသိအမွတ္ျပဳရပါမယ္။ ၁၉၂ဝ သပိတ္၊ မႏၱေလးအာဇာနည္ ၁၇ ဦး သပိတ္၊ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္ ေက်ာင္းသားသပိတ္၊ ၁၃ဝဝ ျပည့္ ေရနံေျမအေရးေတာ္ပံု(ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္က်ဆံုးမႈနဲ႔ဆက္ေနတဲ့)၊ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး၊ ၁၉၄၅ – ၄၈ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲေတြ၊ လြတ္လပ္ေရးေနာက္ပိုင္း တိုက္ပြဲမ်ိဳးစံု၊ ေနာက္ဆံုးအားျဖင့္ ႐ွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုနဲ႔ ဒီေန႔အထိ၊ သမိုင္းတေလွ်ာက္လံုးမွာ မီးေသြးခဲမို႔မည္းေၾကာင္း ျပသခဲ့ၾကသလို အသက္နဲ႔ဘဝ အပါအဝင္ စြန္႔လႊတ္မႈေပါင္းမ်ားစြာလည္း ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါကို ျငင္းႏိုင္ရင္ ျငင္းၾကစမ္းပါ။

ဒါေၾကာင့္လည္း ဗမာႏိုင္ငံသားေတြနဲ႔ ဗမာျပည္က ေက်ာင္းသားေတြဟာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ လႈပ္႐ွားမႈေတြမွာ ပါဝင္ခဲ့သူေတြအတြက္ သူတို႔ပါဝင္ရင္ ပါဝင္သေလာက္အသိအမွတ္ျပဳ၊ တန္ဖိုးထားၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားလုပ္ငန္းေတြ လုပ္တုန္းကဆိုရင္ ငါဟာ ေအာင္ဆန္း – ဗဟိန္း – ေအာင္ေက်ာ္တို႔ လုပ္ခဲ့တဲ့အလုပ္၊ ေနဝင္း မလုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ကို ဆက္လုပ္ေနတာလို႔ ဂုဏ္ယူခဲ့တယ္ဆိုတာ အခုဝန္ခံခ်င္ပါတယ္။ အာဏာသိမ္းၿပီးတာနဲ႔ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေဆာက္အဦႀကီးကို မိုင္းဗံုးနဲ႔ခြဲခဲ့တဲ့၊ ေက်ာင္းသားေတြကို ရာနဲ႔ခ်ီသတ္တဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႕ ေက်ာင္းသားသမဂၢအေပၚ ထား႐ွိတဲ့ အာဃာတနဲ႔ရန္ၿငိဳးဟာ အဲဒီသမိုင္းေၾကာင္းနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ဆက္ေနတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။

တဆက္ထဲမွာပဲ ေနာက္ပိုင္းစစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကိုလည္း သူတို႔ေက်ာင္းသားဘဝ/တကၠသိုလ္တုန္းက ဘာမ်ား လုပ္ခဲ့သလဲ၊ သူတို႔ေခတ္က ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈေတြထဲမွာ ပါခဲ့ဖူးသလားလို႔ ဆန္းစစ္ေနမိပါတယ္။ ပါဝင္ဖူးတဲ့လူ အင္မတန္႔ကိုနည္းတာ သတိျပဳမိပါတယ္။ ဒီေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ စစ္အုပ္စုနဲ႔ စစ္တပ္ရဲ႕ထိပ္ပိုင္းမွာ ဒီအက္စ္ေအတို႔၊ အိုတီအက္စ္တို႔က ထြက္လာတဲ့ ဗိုလ္ေတြခ်ည္းမို႔ သူတို႔တေတြဟာ သာမန္ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ သံေယာဇဥ္စိုးစဥ္းမွမ႐ွိ၊ အာဃာတသာ ႐ွိတယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ဆြဲမိပါတယ္။ သူတို႔တေတြက သမဂၢအစဥ္အလာကို အသိအမွတ္ျပဳ၊ ေလးစားဖို႔ ဆိုတာကေတာ့ ေဝလာေဝးေပါ့။

အထက္က အခ်က္ေတြကေန ဆက္ေကာက္ခ်က္ဆြဲႏို္င္တာက ေက်ာင္းသားသမဂၢဆိုတာဟာ အစဥ္အလာကို ဆက္ခံရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ထင္သလို ထေထာင္လို႔ မရပါဘူး။ ကိုယ့္အထက္ အဆက္ဆက္က တိုက္ပြဲေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ အစဥ္အလာေတြကို အသိအမွတ္ျပဳရပါမယ္။ ငါလုပ္မွ သမိုင္းစ’တယ္လို႔ထင္ရင္ အမွားႀကီး မွားပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးတဲ့ေနာက္ ဗမာျပည္သမိုင္း အဆက္ဆက္မွာ အုပ္စိုးသူေတြက အၿပိဳင္သမဂၢ၊ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔အစည္းေတြ ထူေထာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တာ အႀကိမ္ႀကိမ္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔အထိ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။ အဓိကအေၾကာင္းရင္းကေတာ့ သူတို႔ ထူေထာင္တဲ့အဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ ေက်ာင္းသားသမဂၢရဲ႕အဓိကလကၡဏာျဖစ္တဲ့ မိဘျပည္သူနဲ႔ေက်ာင္းသားေတြကို ကိုယ္စားျပဳျခင္း၊ သူတို႔အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ေတာင္းဆိုတိုက္ပြဲဝင္ျခင္းဆိုတဲ့ လကၡဏာေတြ လစ္ဟင္းေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ဆက္ေျပာသင့္တာက ေက်ာင္းသားသမဂၢဆိုတာ လူတေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ လူတခ်ိဳ႕ကို ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ထို႔အတူ တဦးတေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ တခ်ိဳ႕က အေျပာမွား အလုပ္မွားလို႔ သမဂၢမွားတယ္လို႔ ေျပာမရပါဘူး။ ေက်ာင္းသားသမဂၢဆိုတာ တည္႐ွိေနတဲ့ အစဥ္တခု ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာင္ဆန္း – ဗဟိန္း – ေအာင္ေက်ာ္ဟာ သမဂၢလို႔ ေျပာမရေပမယ့္ ေက်ာင္းသားသမဂၢလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ သူတို႔ကိုထည့္ေျပာမွ ျပည့္စံုပါတယ္။ သိပၸံပညာမွာ ေျပာၾကတဲ့ အေျခခံအမႈန္ေလးေတြ (elementary particles) နဲ႔ တူတယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။ အရာဝတၳဳတခုမွာ ပါဝင္တဲ့ အမႈန္ေလးေတြရဲ႕လႈပ္႐ွားမႈ၊ အျပန္အလွန္ၾသဇာသက္မႈကေန အဲဒီအရာဝတၳဳရဲ႕ျဖစ္တည္မႈကို ျပ႒ာန္းတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးကို ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ မာ့က္စ္ဝါဒ အဘိဓမၼာမွာ identity (အဇၥ်တၱ လကၡဏာ) ဆိုတာကို တခုခ်င္းလကၡဏာနဲ႔ တခုလံုးလကၡဏာ(အႏွံ႔အျပားလကၡဏာ)လို႔ ေျပာတတ္ၾက ပါတယ္။ တခုလံုးလကၡဏာ (general) နဲ႔ တခုခ်င္းလကၡဏာ (particular) တို႔ကို မေရာေထြးဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဗမာျပည္သားလားဆိုရင္ ဟုတ္ပါတယ္လို႔ ေျပာရမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဗမာျပည္သားတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္အတိုင္းပဲလားလို႔ဆိုရင္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးလို႔ပဲ ေျပာရမွာပါ။ အဲဒီလိုပဲ ေက်ာင္းသားသမဂၢနဲ႔ တဦးခ်င္းရဲ႕ဆက္စပ္မႈကို ခြဲလို႔ၾကည့္၊ တြဲလို႔ၾကည့္သင့္ပါတယ္။ ဒီလိုေျပာလို႔ တဦးခ်င္းရဲ႕ထူးျခားခ်က္၊ ျခားနားခ်က္ေလးေတြကို အသိအမွတ္မျပဳရဘူးလို႔ မဆိုလိုပါဘူး။ အသိအမွတ္ျပဳရပါမယ္။

အလုပ္သမား႐ွိရင္ အလုပ္သမားသမဂၢ၊ လယ္သမား႐ွိရင္ လယ္သမားသမဂၢဆိုတာေတြ ႐ွိရသလို ေက်ာင္းသား႐ွိရင္လည္း ေက်ာင္းသားသမဂၢဆိုတာ ႐ွိကို႐ွိရပါမယ္။ ေလာကမွာ သမဂၢမ႐ွိတာဟာ အဝီစိနဲ႔ အာဏာ႐ွင္အုပ္စိုးတဲ့ ႏိုင္ငံသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေက်ာင္းသားရယ္လို႔ တည္႐ွိေနရင္ အဲဒီေက်ာင္းသားေတြထဲကပဲ ေက်ာင္းသားသမဂၢကို ထူေထာင္ၾကေၾကာင္း ဗမာျပည္သမိုင္းက ျပခဲ့/ေနတယ္ မဟုတ္ပါလား။

အဲဒီလို ေက်ာင္းသားသမဂၢအလံကို ဆက္လက္ကိုင္စြဲခဲ့ၾကတဲ့ ဗကသ ေက်ာင္းသားေတြ သၾကၤန္မတိုင္ခင္ေလးမွာ ျပန္လြတ္လာၾကတယ္။ ေနာက္မၾကာခင္မွာပဲ ေဖ့ဘြတ္ခ္လူမွုကြန္ယက္မွာ သူတို႔အေပၚ စြပ္စြဲတိုက္ခိုက္မွုမ်ိဳးစံုကို ေတြ႔လာရတယ္။ ဘယ္လိုလူေတြက ဒီလိုတိုက္ခိုက္ေနၾကသလဲဆိုတာ ရွင္းပါတယ္။

အခုအခ်ိန္မွာ ဆန္႔က်င္ဖက္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြက ေဖ့ဘြတ္ခ္လူမွုကြန္ယက္မွာ စြဲခ်က္တခုတင္လိုက္ ဗကသ က ေျဖရွင္းျပလိုက္၊ သူတို႔က ေနာက္ဆြဲခ်က္တခုတင္လိုက္ လုပ္ျပီးေတာ့နင္းက်ိဳးနင္းၾကြံ အေျခအေနေရာက္ေအာင္ တြန္းပို႔ေနတာ အားလံုးက သိေနပါျပီ။

ဗမာျပည္ရဲ႕ဂုဏ္ကို ဒီေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားသမဂၢေတြက ဂုဏ္ေျပာင္ေစတာျဖစ္သလို ဒီႏိုင္ငံနဲ႔ ဒီျပည္သူေတြကလည္း ဒီေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ သမဂၢေတြ႐ွိေနတာကို ဂုဏ္ယူေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုအခ်ိန္အထိ ဗကသ ေလ်ွာက္ေနတဲ့လမ္းဟာ မွန္ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။

(လာမယ့္ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၂၇ ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္မယ့္ သခင္ဗဟိန္းရဲ႕ အသက္တရာျပည့္ေမြးေန႔ကို ဒီေဆာင္းပါးနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါတယ္။)

Leave a Reply

Your email address will not be published.